دکتر امید مجد٬استادیار دانشگاه تهران٬همچون تعداد کثیری از دیگر بزرگواران٬در مبارزه با سبک شعر نو(نیمایی)٬در کتاب "شعر نو در عرصه ی سیمرغ"٬تحلیل ها و نقدهای "کاملی"بر شعر نو و شاعران آن نوشته اند.گویا این بزرگوار چنین پنداشته اند که شاعران پیرو سبک نیمایی غارتگران میراث پدری ایشان(شعرهای مانده از شاعران متقدم و شعرای اشعار معاصر)میباشند که آمده اند تا حتی نشانی از "اصالت"شعر بر صفحه ی تاریخ باقی نگذارند.ولی چنین میپندارم که ایشان هیچگاه از خود این سوال ساده را نپرسیده اند:مگر مرغوبیت ماندگاری را تضمین نمی کند؟پس نگرانیتان چیست؟

ایشان حتی در جایی صراحتا از خالقان شعر نو با لقب "غارتگران شعر"نام برده اند که کاملا موید عرایض اینجانب است.آیا اینکه نیما٬مهدی اخوان ثالث٬فریدون مشیری٬سهراب و...با آنهمه احساسات ناب وعواطف پاک و معصوم انسانی٬به فراخور زمان و تغییر ذائقه ی مخاطبان هم عصرشان٬به جای جور در آوردن قافیه و مرتب سازی ردیف و شمارش تعداد ابیات و مراقبت از خدایی ناکرده کم و زیاد شدنشان٬حرف دلشان را٬عشقشان را٬دغدغه شان را٬بی تکلیف و قید وبند می نوشتند غارتگر بودند؟؟

اگر اینکه بشود حال شاعر را به سادگی از میان ابیات شعرش درک کنیم و آنگونه که می خواهد٬با او همدل شویم٬به قول ایشان تقلیدی از شعر اروپاییست که با نام فریبنده ی شعر نو خود را به ادبیات فارسی تحمیل کرده٬پس جا دارد بر دستان شعرای اروپایی بوسه بزنیم که به این دلنشینی زمینه ی فریب خوردنمان را فراهم ساختند.